
Titel
La La Land
Jaar
2016
Regisseur
Damien Chazelle
Cast
Ryan Gosling (Sebastian), Emma Stone (Mia)
Genre
Musical, Romance, Drama
Duur
129 minuten
Datum recensie: 08-04-2026
Auteur: Noa Vroom
La La Land, om je droom waar te maken moet je alles geven.
De rit die je neemt in Damien Chazelle’s achtbaan langs prachtige kleuren, onvergetelijke liedjes en mensen die je na laten denken over je eigen dromen, maakt het de moeite waard om La La Land niet één keer maar wel zeven keer te bekijken. Dat is in ieder geval wat ik gedaan heb.
Sebastian (Ryan Gosling) en Mia (Emma Stone) willen in het begin niets anders dan de middelvinger naar elkaar opsteken (letterlijk). Hij moest kerstliedjes spelen in een restaurant terwijl hij het muziekgenre Jazz wil redden. Zij werkt in een café terwijl ze van auditie naar auditie gaat omdat ze een succesvolle actrice wil worden. Wanneer ze samen na een feestje op zoek zijn naar hun auto’s, maken ze elkaar duidelijk dat ze nooit de ander in een romantisch licht zullen zien. Toch beslist Sebastian Mia op te zoeken in het café waar ze werkt en vanaf dat moment groeien ze naar elkaar toe. Ze worden echte maatjes die elkaar steunen in het najagen van hun dromen. Hoewel de film tijd besteedt aan de opbouw van hun relatie, komt de relatie ook onder spanning te staan. Hoe dan ook zullen ze altijd van elkaar houden en het beste met elkaar voor hebben.
Chazelle heeft gekozen voor hele uitgesproken kleuren, felle primaire kleuren en dan nog paars en groen. Groen is een interessante kleur omdat het naar voren komt wanneer er ingrijpende veranderingen gaan plaatsvinden voor Sebastian en Mia. Zo zien we nadrukkelijk de groene buitenkant van het café als Sebastian en Mia die voor het eerst samen verlaten. Mia draagt een groene jurk wanneer ze weggaat bij het diner met haar vriend om naar de bioscoop te gaan waar Sebastian wacht. De kamer van zijn appartement kleurt groen op twee momenten. Na de eerste keer gaan ze er alles aan doen om hun droom waar te maken en vanaf de tweede keer is het ruziën begonnen. Het is leuk om nog verder na te denken over kleurgebruik in deze film, dus ik raad het zeker aan om meteen te kijken wat de kleuren allemaal zouden kunnen betekenen.
Er worden tegenwoordig zo weinig musicalfilms gemaakt. Muziek versterkt emotie, het is ontzettend mooi om te zien hoeveel vreugde de liedjes te weeg kunnen brengen. Zo geldt ook dat verdrietige of eenzame momenten extra mooi overgebracht kunnen worden. Het gezang omarmt je en leert je op een andere manier over het leven.
Dat Mia en Sebastian zo hard werken aan hun dromen, laat je nadenken over eventuele dromen die je zelf hebt of hebt gehad. Het is inspirerend dat ze zo veel overhebben voor hun droom en hoeveel tegenslagen je kan meemaken tijdens het nastreven van zo’n droom. Alles in deze film motiveert je zelf om te vechten voor wat je wil. Van seizoen tot seizoen, de kleuren en de dansjes doen, ontslagen worden op kerst, maar tapdansen op zijn best. Een film die ons meeneemt door de seizoenen van twee dromers met een mooi einde dat ik maar al te graag verklappen wil.

