12-04-2026
Project Hail Mary: een echte vriendschap tussen de sterren.
Jaar: 2026; Regisseurs: Phil Lord, Christopher Miller; Genres: Science Fiction, Avontuur; Duur: 156 minuten; Acteurs/cast?: Ryan Gosling, Sandra Hüller.
Samen met de eenzame ruimtevaarder Ryland Grace (Ryan Gosling) ontdekken we dat hij de enige is op het ruimteschip die nog leeft. Hij weet net als ons niet wie hij is en wat hij daar doet. Geleidelijk, in stukken flashback, komen zijn herinneringen terug. Aangezien zijn geschiedenis voor ons net zo’n mysterie is als voor hem, ga je misschien zelf zonder het door te hebben zijn verhaal schrijven. Als alle puzzelstukjes in flarden terugkomen, kom je opeens oog in oog met het feit dat het niet zo gegaan is zoals je het had voorgesteld.
Grace is niet lang eenzaam, want hij ontmoet een buitenaards wezen dat hij Rocky noemt. Als wetenschapper en docent biologie is hij slim genoeg snel door te hebben dat Rocky dezelfde missie heeft als hem, namelijk Astrophage tegen te houden de zonnen van de Aarde en Erid te dimmen. Eerst steekt hij veel tijd in het ontcijferen van de taal van Rocky, waarna ze volop met elkaar kunnen communiceren. Daarna gaan ze samen op avontuur en krijgen we een hoop schattige interacties tussen de twee. De manier waarop Ryan Gosling acteert doet vergeten dat zijn medespeler een hoopje stenen is. Dus weer een prachtige acteerprestatie van Gosling.
Hoewel het weer een film is over het moeten redden van de wereld en het alleen vastzitten in de ruimte, voelt het niet zwaar aan. Ik zette mij schrap voor een ietwat zwaarmoedige film, en ik ben super blij dat het uiteindelijk een luchtige, humoristische film blijkt te zijn. Het personage van Ryland Grace draagt daar zeker aan bij door zijn klungelige gedrag en het willen nastreven van plezier. Zo gaat hij dansen met Rocky terwijl ze elkaar niet goed kennen. Sandra Hüller speelt daarentegen (als Eva Stratt), in de herinneringen van Grace, een uitermate serieus persoon. Hiermee breekt ze lichtelijk wanneer ze besluit ook een karaoke lied te zingen. Dat was dan ook best een speciale scène in de film. Sign of the Times van Harry Styles was qua lyrics een goedgekozen nummer voor het moment. Het afscheid kwam dichterbij en de leden wisten dat het een one-way-ticket naar de ruimte zou worden.
Al heeft de film een lange speelduur, dit doet er geen afbreuk aan. Sommige films die zich afspelen in de ruimte kunnen erg lange scènes hebben, die je niet vasthouden, waardoor je gaat kijken hoe lang de film nog duurt (hoewel Interstellar (Nolan, 2014) best een goede film is, was het toch echt wel voor mij een voorbeeld van de beschrijving die ik net gaf). Deze film past niet in deze categorie, er gebeurt genoeg om geboeid te blijven. Hierbij helpt ook wel degelijk de humor en de lieflijke vriendschap tussen Grace en Rocky.